Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Το να σαι διαβητική τον καιρό της κρίσης- Δύο χρόνια μετά

UPDATE (13/7/2017)

Δύο χρόνια μετά, ελάχιστα πράγματα άλλαξαν για τους διαβητικούς ασθενείς της Ελλάδας. Ένα μόνο θετικό σημείο:

  • Οι ανασφάλιστοι χρονίως πάσχοντες (ενήλικοι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά και ανήλικα μέλη οικογένειας άνεργου γονέα) διασφαλίζουν την ινσουλίνη τους, τα ιατρικά ραντεβού και τις εξετάσεις τους δωρεάν σε δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα και ΕΟΠΥΥ. 
  •  
    Δυστυχώς ακόμα, σε ότι αφορά τις υπηρεσίες υγείας: 
  • Τα αναλώσιμα για τις απαραίτητες πολλαπλές καθημερινές μετρήσεις, η αντλία ινσουλίνης (απαραίτητη για διαβητικές εγκύους και άτομα με επιπλοκές), ο μετρητής γλυκόζης συνεχούς μέτρησης (απαραίτητος για διαβητικούς με άγνοια υπογλυκαιμίας) δεν καλύπτονται. Είναι απαραίτητα για τον καθημερινό προσδιορισμό της κατάλληλης δοσολογίας της ινσουλίνης. Αντιθέτως, όσοι διαβητικοί είναι άμεσα ή έμμεσα ασφαλισμένοι ή είναι συνταξιούχοι , έχουν πρόσβαση σε αντλία ινσουλίνης, μετρητή γλυκόζης συνεχούς καταμέτρησης και τα αναλώσιμα τους δωρεάν, μετά από έγκριση του ασφαλιστικού τους φορέα. Αποτέλεσμα: Αυτό αποτελεί διάκριση ανάμεσα σε φτωχούς και άνεργους διαβητικούς που χρειάζονται περίθαλψη και παίρνουν μόνο τα βασικά για να επιβιώσουν και διαβητικούς "εξασφαλισμένου εισοδήματος" που έχουν πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας και νέα τεχνολογία. 


  • Να σημειωθεί ότι το ποσοστό ανεργίας στην χώρα είναι 28%, στους νέους ανθρώπους είναι 45%, ενώ στους ανάπηρους φτάνει το 90%. Αποτέλεσμα: ανασφάλιστοι διαβητικοί απλά επιζούν, χωρίς ποιότητα ζωής, με το φόβο να μην επισυμβεί κάτι απρόοπτο, εμφανιστεί επιπλοκή του διαβήτη ή νόσημα συνοσηρότητας.

  • Η ποιότητα των ιατρικών και νοσηλευτικών υπηρεσιών έχει γίνει χειρότερη λόγω έλλειψης (30%) γιατρών και νοσηλευτών, που δουλεύουν διπλές ημερήσιες βάρδιες, χωρίς άδειες, με υπερωρίες που δεν πληρώνονται ποτέ. Το προσωπικό υγείας πάσχει από επαγγελματική εξουθένωση και αντιδρά ανάλογα, με νεύρα και εξάντληση. Τα νοσοκομεία βασίζουν τη λειτουργία τους κατά 30% σε απλήρωτη εξάμηνη πρακτική σπουδαστών νοσηλευτικών σχολών, που δεν έχουν αποφοιτήσει και δεν έχουν άδεια άσκησης επαγγέλματος.
  • Μέσος όρος αναμονής για τακτικό ιατρικό ραντεβού σε δημόσια δομή υγείας 60-90 ημέρες. 

  • Ασθενείς δεν βρίσκουν κλίνη να νοσηλευτούν, όταν υπάρχει απόλυτη ανάγκη και αναγκάζονται να γυρίσουν σπίτι τους, όπου χειροτερεύουν ραγδαία ή πεθαίνουν (ειδικά οι ηλικιωμένοι).
  • Το πρόγραμμα των Δήμων “Βοήθεια στο σπίτι” δεν βοηθά πια κανέναν, (ενώ εξυπηρετούσε και μοναχικούς ηλικιωμένους διαβητικούς με ακρωτηριασμούς, κλινήρεις από δ.νευροπάθεια και επιπλοκές όπως η διαβητική νεφροπάθεια, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια που προκαλεί τύφλωση και η διαβητική καρδιοπάθεια), οι εργαζόμενοι δεν πληρώθηκαν για μήνες για την κοινωνική εργασία που έδωσαν, καθώς τα κονδύλια από το ΕΣΠΑ κατασπαταλήθηκαν από Δήμους σε “άλλες-προς ιδιώτες-πολιτιστικές” υποχρεώσεις.

  • Σε ότι αφορά την πρόνοια:  οι διαβητικοί, όπως και όλες οι κατηγορίες ατόμων με αναπηρία, είναι υποχρεωτικό να περάσουν από την έγκριση της επιτροπής πιστοποίησης αναπηρίας (ΚΕΠΑ). Ο μέσος χρόνος αναμονής φτάνει τις 120 μέρες. Αποτέλεσμα:
Μέχρι τότε ο άνεργος- ανάπηρος συμπολίτης μας μένει χωρίς χρήματα, καθώς δεν έχει άλλους πόρους ζωής, ενώ είναι άρρωστος. Άλλωστε, γι’αυτούς τους λόγους ζητά να εξεταστεί η υπόθεσή του. Για να γίνει αίτηση, ώστε να συσταθεί επιτροπή, ο ανάπηρος πρέπει να φέρει πιστοποιητικά από γιατρούς της συγκεκριμένης ειδικότητας και να τα οργανώσει σε ιατρικό φάκελο, τον οποίο δεν κατέχει ο ίδιος αλλά τον παραχωρεί για χρήση της επιτροπής. Η Επιτροπή δεν αποτελείται από γιατρούς της συγκεκριμένης ειδικότητας, με αρμοδιότητα να αποφανθούν για την υγεία, τις ασθένειες ή την ικανότητα του κρινόμενου ανάπηρου να εργαστεί ή όχι, ώστε να του αποδοθεί μηδαμινό βοήθημα, αλλά συναποτελείται από άλλης ειδικότητας γιατρούς-ιεροεξεταστές με άθλια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, που είναι εριστικοί και προσβλητικοί προς τους διαβητικούς συμπολίτες μας. Αποτέλεσμα: Πάντα μια τέτοια εξέταση είναι πηγή άγχους και απορρύθμισης της γλυκόζης αίματος στους διαβητικούς που πρέπει να αποδείξουν ότι η μακροχρόνια νόσος τους και οι επιπλοκές της είναι αληθινές, καθώς οι γιατροί αναλώνουν το χρόνο τους κάνοντας ερωτήσεις στον ασθενή και δεν κοιτούν τον ιατρικό φάκελο, που έχουν μπροστά τους. Έχουν αναφερθεί περιστατικά ασθενών που πέθαναν στον προθάλαμο αναμονής της επιτροπής ΚΕΠΑ, την ημέρα της εξέτασης τους. Την ίδια στιγμή έχουν αναφερθεί περιστατικά ανθρώπων υγιών που κατάφεραν να προσποριστούν οφέλη, χρηματίζοντας γιατρούς για να λάβουν γνωματεύσεις (υπόθεση τυφλών Ζακύνθου). Αυτό και μόνο κάνει την αξιοπιστία της κρατικοδίαιτης επιτροπής γιατρών διαβλητή. 
    • Οι επιπλοκές σε διαβητικούς ασθενείς έχουν αυξηθεί κατακόρυφα και οφείλονται τόσο στο αφόρητο άγχος, όσο και στην εξουθένωση από την προσπάθεια να εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα (τροφή, στέγη, φάρμακα, εργασία) για εμάς και τις οικογενειές μας. Αποτέλεσμα: Πολλοί βάζουν πια σε δεύτερη μοίρα σοβαρά ενοχλήματα και δεν αναζητούν ιατρική βοήθεια, γιατί ξέρουν καλά ότι δεν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό κόστος της φροντίδας, το κοινωνικό κόστος του να απολυθούν ενώ φροντίζουν την υγεία τους ή το ηθικό κόστος του να λάβουν μια ακόμα κακή διάγνωση. Έτσι οι διαβητικοί με επιπλοκές, έχουν συχνά να αντιμετωπίσουν και το βάρος μιας ψυχολογικής κρίσης.

     (7/8/2015) Το ερώτημα είναι "έχεις ταλαιπωρηθεί ως διαβητική τον καιρό της κρίσης;" Ο διαβήτης, η ρύθμιση της γλυκόζης, οι ενέσεις ινσουλίνης, η εγρήγορση για κάθε κρίση υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας καθημερινά, οι δεκάδες μετρήσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό κάθε μήνα για την συνταγογράφηση φαρμάκων, οι εξετάσεις κάθε τρίμηνο και κάθε χρόνο, ο φόβος και η πραγματικότητα των επιπλοκών που πρέπει να τις προλαμβάνεις, παρά να την ανέχεσαι. Όλα αυτά, από μόνα τους, με αγχώνουν και με ταλαιπωρούν ως διαβητική. 
    Η πραγματικότητα όμως, της Ελλάδας έχει αλλάξει, μπαίνοντας σε μια οικονομική κρίση τα τελευταία 5 χρόνια. Κάνει τη ζωή από δύσκολη ως αδύνατη για ένα άτομο με διαβήτη. Με λίγα λόγια, αυτά είναι όσα έχουν συμβεί, στους διαβητικούς, ως πολίτες μιας χώρας σε κρίση:
    • Η ανεργία αυξήθηκε. Πολλοί διαβητικοί (πάνω από 90%, υπολογίζοντας από στατιστικά στοιχεία των ατόμων με αναπηρία) έχασαν τη δουλειά τους. Πολλοί γονείς παιδιών με διαβήτη, έχασαν τη δουλειά τους ή έκλεισαν τη μικρή επιχείρησή τους. Αποτέλεσμα: δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική κάλυψη. 
    •  Τα δημόσια νοσοκομεία κατακλύστηκαν από χιλιάδες ασθενείς, που στράφηκαν εκεί γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν για ιδιωτική περίθαλψη, και παρουσιάστηκαν ελλείψεις σε αναλώσιμα και διαγνωστικό υλικό, απαραίτητα για την θεραπεία τόσο επειγόντων περιστατικών, όσο και χρόνιων παθήσεων. 
    • Η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας έδωσε βιβλιάρια απορίας σε ανθρώπους και οικογένειες χωρίς εισόδημα και χωρίς εργασία. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων αδυνατούν να απαντήσουν και παρουσιάζονται ελλείψεις και σε φάρμακα. Αποτέλεσμα: χιλιάδες άνθρωποι με διαβήτη, καρκίνο, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, ψυχικές παθήσεις έψαχναν απεγνωσμένα τα φάρμακά τους από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. 
    • Το σύστημα υγείας, με βάση πολιτικές αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων επικεντρώνεται  στην εξασφάλιση κέρδους από τους ασθενείς και αυξάνει τη συμμετοχή που πληρώνει ο ασφαλισμένος (όσοι έχουν απομείνει) σε φάρμακα, ενώ καθιερώνει εισητήριο για τις δομές υγείας και αμοιβή για τους ιδιώτες γιατρούς, Ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας, που ασφαλίζει ιδιωτικούς υπαλλήλους, διαλύεται με υπουργική απόφαση και οι διαγνωστικές εξετάσεις γίνονται πλέον από ιδιωτικά κέντρα, που βρίσκουν ευκαιρία, χωρίς έλεγχο από το υπουργείο υγείας, να κερδοσκοπούν υπερτιμολογώντας ιατρικές εξετάσεις.
    • Όσοι έχουν χρήματα, τα ξοδεύουν σε καινούρια υπερσύγχρονα διαγνωστικά κέντρα και ιατρικές κλινικές, όπου πληρώνουν τις εξετάσεις στο πολλαπλάσιο της αξίας τους. 
    • Οι περισσότεροι ασθενείς εξυπηρετούνται από δημόσια νοσοκομεία, όπου οι γιατροί δεν πληρώνονται τις υπερωρίες τους και οι νοσηλευτές είναι ανύπαρκτοι. Αποτέλεσμα: δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί κανείς να ξοδεύει σε εξετάσεις, οι επιπλοκές του διαβήτη επιδεινώνουν την υγεία του διαβητικού.
    • Ένας από τους προηγούμενους υπουργούς υγείας, αναρωτήθηκε πόσο γρήγορα θα πέθαιναν οι συνταξιούχοι, για να μην αναγκάζεται να πληρώνει πια συντάξεις. Μετά από αυτή τη δήλωση, ως διαβητικοί και ως άνθρωποι νιώσαμε ότι επιβάλλονται πάνω μας πρακτικές γενοκτονίας, επειδή "έχουμε υψηλό κόστος ζωής"!
    • Η αντίδραση του ελληνικού λαού σε όλα αυτά ήταν: τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία. Εθελοντές γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλες τις περιοχές της χώρας, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό του κράτους. Κάνουν διαγνώσεις, βοηθούν να γίνουν εξετάσεις, παραπέμπουν σε συναδέλφους γιατρούς, οδηγούν ασθενείς σε νοσοκομεία όταν η ζωή τους κινδυνεύει, παρεμβαίνουν ώστε ο κάθε ασθενής να θεραπευτεί ακόμα και δωρεάν, κόντρα στον νόμο. Εθελοντές πολίτες φέρνουν φάρμακα από το σπίτι τους, ή τα αγοράζουν και τα χαρίζουν σε συνανθρώπους τους που τα χρειάζονται. Αλληλεγγύη στην πράξη.
    • Στην κοινότητα των διαβητικών, ορισμένα άτομα που είναι ασφαλισμένα και έχουν ινσουλίνες που τους περισσεύουν, τις μοιράζονται με άλλους διαβητικούς, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο οικονομικό βάρος να τις αγοράσουν, γιατί είναι ανασφάλιστοι. Όλοι ξέρουν ότι κάνοντας οικονομία στο φάρμακο που τους κρατάει στη ζωή, βάζουν σε κίνδυνο τη ίδια τους τη ζωή... Το ίδιο γίνεται και στην κοινότητα των καρκινοπαθών.
    • Από τον Ιούλιο του 2013, υπάρχει υπουργική απόφαση που επιτρέπει την είσοδο στα νοσοκομεία ανασφάλιστων με επείγουσες ανάγκες (έμφραγμα, κετοξέωση, εγκεφαλικό, καρκίνο) για να μην χάσουν τη ζωή τους. Οι διοικήσεις των νοσοκομείων αρνούνται ως τώρα λόγω κόστους να αναλάβουν τέτοιους ασθενείς. Αποτέλεσμα: δεκάδες νεκροί...
    • Άνθρωποι που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος και το φαγητό της οικογένειας τους, πνίγονται στα χρέη που δημιούργησε η υπερφορολόγηση από την εφορία, για τη "σωτηρία του κράτους", και μαθαίνουν επίσης ότι έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, λυγίζοντας ψυχολογικά. Αποτέλεσμα: 10.000  αυτοκτονίες από απελπισία
    Το κόστος ζωής του να είμαι διαβητική στην χώρα μου, το υπολόγισα περίπου σε 1500 ευρώ το χρόνο, στερώντας από τον εαυτό μου απαραίτητα φάρμακα, γιατί δεν είμαι ασφαλισμένη και χωρίς να υπολογίσω τις επιπλοκές. Η αξία όμως του να είμαι ακόμα εδώ, χωρίς να βασίζομαι σε χρήματα, είναι ανεκτίμητη...

    Σχετικά άρθρα: Φίλε με διαβήτη
    Living with Diabetes in Greece  
    Ντροπή στη χώρα μας για το επίπεδο υγείας

    Για όλους όσους εμπλέκονται με το διαβήτη

    Για όλους όσους εμπλέκονται με την αρρώστια του διαβήτη και την αναπηρία που προκαλεί: 

    • Οι κοινότητες των διαβητικών στην Ελλάδα αποδείχτηκαν ανίκανες να προσφέρουν ψυχολογική και συναισθηματική στήριξη στους διαβητικούς συμπάσχοντες. Τα περιστατικά bullying σε διαδικτυακά fora πληθαίνουν. Κάποιοι φέρονται σαν αυθεντίες, ως "γιατροί" και έμπειροι "νοσηλευτές" του εαυτού τους,  σε διαβητικούς που έχουν προβλήματα στην ρύθμιση, τους βρίζουν, τους κοροιδεύουν και τους αποθαρρύνουν. Όλοι μιλούν χωρίς να σκεφτούν ότι οι συμπάσχοντες χρειάζονται  συμπαράσταση στο πρόβλημα της ρύθμισης ή/και της επιπλοκής που βιώνουν, αποδοχή, αγάπη και ήπια συμπεριφορά. Είναι ντροπή να μην καταλαβαίνουμε τις ανάγκες των άλλων γύρω μας, να τους παρεξηγούμε και να τους κρίνουμε βουτηγμένοι μέσα στην άγνοιά μας. Άνθρωποι που έχουν άλλο τύπο διαβήτη ή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ρύθμισης του διαβήτη, λόγω κατάθλιψης, καρκίνου , ύπαρξης συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών, επινεφριδιοπάθειας θέλουν προστασία από τις παράλογες απαιτήσεις κάθε λογής μικρόνοων, διαβητικών και γιατρών. Ενημερωθείτε, συμπάσχοντες, δείχνετε την βλακεία, την αμορφωσιά και τον ρατσισμό σας διαδικτυακά. Δυστυχώς ο σκοπός ύπαρξης των περισσότερων ομάδων είναι η διεκδίκηση οικονομικών διακυβευμάτων. Όχι η διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων. Να θυμήσω ότι αυτά είναι: το δικαίωμα στην τροφή, τη στέγη, τα φάρμακα, την εκπαίδευση, την εργασία, την αποδοχή, την προστασία της αξιοπρέπειας, το σεβασμό στα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ακόμα και αν αυτά είναι διαφορετικά από τα δικά μας. Ναι, αυτό που κάνετε μυρίζει ρατσισμό προς όσους έχουν λιγότερες ευκαιρίες από σας, είναι φτωχοί και δεν μοιάζουν με σας.  
    • Η εκπαίδευση των διαβητικών στην Ελλάδα είναι θέμα αποκλειστικά των γιατρών. Οι γιατροί λαμβάνουν ενημέρωση από σεμινάρια φαρμακευτικών εταιριών. Λίγοι είναι οι γιατροί που ενημερώνονται καθημερινά για τις εξελίξεις στον διαβήτη.  Η πλειοψηφία των γιατρών είναι προσηλωμένη σε απαρχαιωμένες θεραπείες, που είναι αναποτελεσματικές. Δεν είναι ενημερωμένοι για τις επιπλοκές και δεν ξέρουν να κάνουν κανέναν τακτικό έλεγχο. Δεν παραπέμπουν σε συναδέλφους τους, παρά μόνο αν υπάρχει κίνδυνος ζωής, για να ξεφορτωθούν την ευθύνη. Έχουν πλήρη άγνοια των νοσημάτων συνοσηρότητας και δεν είναι πρόθυμοι να συζητήσουν νέα συμπτώματα και παρατηρήσεις των διαβητικών πάνω στο σώμα τους και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Θεωρούν τους ασθενείς από την αρχή non- compliant, ακόμα και αν κάποιος μάχεται για τη ζωή του. Δεν είναι ικανοί να προσφέρουν καμία συναισθηματική υποστήριξη, γιατί προφανέστατα "αυτό δεν ήταν μάθημα, που έπρεπε να περάσουν στην ιατρική σχολή" όπως απολογούνται, χαζογελώντας σε φιλικές συζητήσεις. Πολύ λίγο, για τόσους πολλούς.
    Εννοείται ότι δεν τελείωσα εδώ και περιμένω σχόλια. Αλλά για όσους εμπλέκονται με το θέμα του διαβήτη..."σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσατε..."
    CHALLENGE EVERYTHING



    Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

    Τι είναι ο διαβήτης MODY (Μονογονιδιακός Διαβήτης)


    (Μετάφραση: Λένα Ζαφειρίου)
    Τι είναι ο μονογονιδιακός διαβήτης?

    Μονογονιδιακός διαβήτης είναι ο διαβήτης που οφείλεται σε μια αλλαγή σε ένα μόνο γονίδιο. Μπορεί να διαχωριστεί σε δύο κατηγορίες: Νεογνικός Διαβήτης και Όψιμος Διαβήτης (των ενηλίκων- Τ2) που εμφανίζεται στους νέους (MODY).
    • Ο Νεογνικός Διαβήτης (neonatal diabetes) διαγιγνώσκεται σε ηλικία μικρότερη των 6 μηνών. Προκαλείται από μεταλλάξεις σε 22 γονίδια. Όπως ήδη αναφέρθηκε, όλοι οι ασθενείς με διαβήτη που έχει διαγνωστεί πριν από την ηλικία των 6 μηνών, θα πρέπει να κάνουν γονιδιακές εξετάσεις,καθώς είναι πολύ πιθανό να υπάρχει μονογονιδιακό αίτιο του διαβήτη τους.
    • Ο MODY (Maturity Onset Diabetes of the Young) έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά:
    • νεαρή ηλικία εμφάνισης διαβήτη (τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειας νοσεί πριν από την ηλικία των 25 ετών)
    • κληρονομικότητα αυτόσωμου επικρατούντος γονιδίου (ο διαβήτης περνά από το γονέα που έχει νοσήσει στο παιδί, με διαβήτη σε 2 ή περισσότερες γενιές)
    • ο διαβήτης δεν είναι ινσουλινοεξαρτώμενος (ή στοιχεία υπάρξης παραγωγής ενδογενούς ινσουλίνης για περισσότερα από 3 χρόνια μετά τη διάγνωση)
    •  
    Υπάρχει ένας αριθμός γονιδίων στα οποία η μετάλλαξη έχει αναγνωριστεί ότι προκαλεί MODY. Διαφορετικοί τύποι MODY προκαλούν διαφορετικούς φαινότυπους. Οι πιο κοινοί τύποι γονιδίων MODY και τα βασικά τους χαρακτηριστικά αναφέρονται συνοπτικά παρακάτω:
    • MODY γλυκοκινάσης (GSK): Ήπια υπεργλυκαιμία, HbA1c 5.8-7.6%, τιμές που ανευρίσκονται σε τυχαία εξέταση ρουτίνας, δεν χρειάζεται θεραπεία, μειωμένος κίνδυνος επιπλοκών.
    • HNFIA MODY: Διαβήτης που συχνά εμφανίζεται κατά την εφηβεία, ανταποκρίνεται σε μικρές δόσεις σουλφονυλουρίας, έχει μικρό νεφρικό ουδό για τη γλυκόζη, ασθενείς σε κίνδυνο για διαβητικές επιπλοκές, επισυμβαίνουν νωρίτερα μυοκαρδιακές θρομβώσεις.
    • HNF4A MODY: Μακροσωμία και νεογνική υπογλυκαιμία μπορεί να εμφανιστούν, ανταποκρίνεται σε μικρές δόσεις σουλφονυλουρίας
    • HNF1B MODY: Διαβήτης και νεφρικές κύστεις, χαμηλή ελαστάση κοπράνων, χαμηλό μαγνήσιο, συνήθως χρειάζεται θεραπεία με ινσουλίνη, μπορεί να συνυπάρχουν ανωμαλίες στη μήτρα ή ουρική αρθρίτιδα.
    • Υπάρχουν και άλλες σπάνιες αιτίες μονογονιδιακού διαβήτη, που περιλαμβάνουν τον μιτοχονδριακά κληρονομούμενο Διαβήτη μαζί με Κώφωση (MIDD), την Οικογενή Μερική Λιποδυστροφία (FPLD). Περισσότερες πληροφορίες στο Diabetes Genes website που ανήκει στο Πανεπιστήμιο του Exeter στην Αγγλία.